Hallo

Per vandaag staat deze weblog stil en zijn onze nieuwe belevenissen te vinden op :

http://lepetitmasdile.web-log.nl

Zie ook de linkjes links op deze blog

A bientot

Arthur & Caroline

Je kunt beter spijt hebben van de dingen die je hebt gedaan dan van de dingen die je niet hebt gedaan !

LAST UPDATE, 20 november : Nieuwe Blog Le Petit Mas d’Ile in de lucht

Assen 28 oktober 2006

Het is kwart voor 6 wanneer de wekker gaat, het enige lichtpuntje is dat we vanavond weer langer mogen slapen, maar toch, toen de wekker ging dacht ik dat ik stemmen hoorde, maar niet uit een radio. Nou hoor ik die wel vaker, maar das weer heel wat anders. Om 07.00 uur moest ik uiterlijk bij Martin Breedijk op de stoep staan. Gezamenlijk zouden we naar Assen rijden om daar deel te nemen aan het NK Wintertriathlon over een afstand van 10km lopen, 50km fietsen en 54 rondjes schaatsen, zijnde precies 25km.

De avond ervoor had ik alles al voorbereid, zelfs de bank in de auto lag al plat, zodat alles zo in de geschoven kon worden. Wieltjes uit de fiets, tas er in en gaan. Kwart voor 7 stond ik in Amsterdam en daar gingen we, vol van verwachting en uiteraard de diverse speculaties. Om 9 uur waren we in Assen en de start was om 10.15 dus alle tijd voor een rustige stressloze voorbereiding. Eerst melden, fietsplaatje controleren net als de helm en dan door naar de inschrijving om de transponder op te halen en de startnummers.

Een jarenlange ervaring aldaar zorgde voor een zeer strakke organisatie waar werkelijk alles klopte. Fout lopen kon niet en alles was keurig afgezet met lint, bordjes wezen de weg en ga zo maar door. Eenmaal alles gexefnstalleerd kon het inwerken en inlopen beginnen. Even voor kwart over 10 stond ik in het startvak en precies om 10.15 werden we x93weggeschotenx94. Ik had weinig ambitie op de 10 want ik had sinds Almere niet meer specifiek getraind en al helemaal niet op snelheid. Tot mijn verbazing kwam ik binnen de 20 minuten door na de 1^e ronde, echter deze was iets korter omdat er nog een ronde om de ijsbaan gelopen moest worden om zo binnen bij de wisselzone te komen. Het werd uiteindelijk 41.15 wat ongeveer de 52e looptijd was (van de 206)

Snel een wielershirt aangetrokken, en gewapend met de bekende gels ging het richting parc fermxe9, wielerschoenen aan, fiets pakken en wandelend naar de startstreep. Dat was even wennen om te gaan fietsen NA het lopen ipv andersom. Maar goed na 20 minuten was ik wel warm gedraaid. Het was een vervelend parcours, de wind stond ook nog eens niet lekker en veel x93foutex94 klinkers. Het leek af en toe wel Parijs-Roubaix. Maar goed, daar had iedereen last van. Waar ook veel mensen last van hadden was stayeren. Nu heb ik daar een bloedhekel aan en heb dus ook menigeen wat verwensingen naar het hoofd gegslingerd, helemaal toen ze in mijn wiel gingen zitten. Wegwezen of ik knikker je de greppel in. Wat gemompel maar ze gingenx85x85x85x85x85x85met zx92n allen mij voorbij. En de jury ? zal je zeggen, welnu, die stond koffie te drinken langs de kant.

Nou ja, zelfs een jurylid op de motor deed niets. Hij kwam naast de groep rijden, die gingen letterlijk 1 meter uit elkaar en vervolgens verdween het jurylid. Een ware aanfluiting voor een NK. Maar goed, na iets meer dan 1xbd uur was ik weer terug met een gemiddelde van iets minder dan 32, nog niet slecht voor x93geen trainingx94. Snel weer langs de stoel waar mijn spullen lagen, schaatsen pakken en naar de ijsbaan. Alles liep op rolletjes, oh nee dat is skeeleren, alles verliep gladjes. Schaatsen zaten in 1 keer goed en hup het ijs op. Binnen een ronde kon ik aanhaken bij de kopgroep van de wedstrijd. Dat ging wel hard, tanden op elkaar en proberen maar. Na 15 rondjes moest ik echt lossen, dat ging ik niet volhouden. Ik telde steeds per 5 ronden en zag op een groot videoscherm dat je x93in beeld kwamx94 met je naam wanneer de finish in zicht kwam, zo rond de 48^e ronde. Toen ik er bijna zeker van was dat ik er al 50 op had zitten ben ik eens naar de jury gegaan om te vragen of ze op de pc konden zien hoeveel rondjes ik al had gedaan.

Ik moest nog even doorschaatsen en dan zochten zij het op. Welnu, ik passeerde nog 2 keer en toen zagen ze me weer en riepen dat ik mocht stoppen, ik was al gefinisht. Ik dus overeind en een beetje uitrijden. Ben ik aan de overkant van de baan, klinkt het over de speaker : meneer met startnummer 107 (dat was ik dus) u mag stoppen met schaatsen, u bent een kwartier geleden al gefinisht. Kom ik weer langs de jury, roepen ze nog even dat ik er 69 had gereden en dat niet iedereen op het bord komt te staan. Lekker dan. Nou ja, wel lekker geschaatst en ik zou toch met de tijd na mijn 54^e ronde in het klassement komen, wat later goed bleek voor de 94^e plek overall. Kan ik toch zeggen dat ik bij de beste 100 wintertriatleten van Nederland hoor J

9 keer gestart 9 keer gefinisht

Het is half 6 in de ochtend wanner we met windstil weer de auto instappen met een opkomende zon en richting Almere rijden. De dag ervoor de fiets en de helm laten keuren, de fiets gestald en de overige startspullen opgehaald en de loop en fietsspullen ingeleverd. De vraag voor vandaag was of ik met zo weinig wind binnen de 11 uur konden finishen ? Dat was in ieder geval het uitgangspunt. Ondertussen zit er al een aardige routine in en gaat bijna alles vanzelf. Ruim op tijd aanwezig om nog een laatste check te doen, nog even de wisselplek te inspecteren en dan naar de x93zwemkooix94.

Vaseline smeren op de bekende delen, chip om de enkel en nog even een controle bij de fiets. Helm, startnummer en zonnebril liggen klaar, de schoenen en de gels zitten in de tas die we na het zwemmen aangereikt krijgen. Ik sta samen met Marco Steinman en Rene Menke in het vak, prepareren de brilletjes en gaan richting het startvak. Het startschot wordt wederom gelost door een tank van de Kon. Landmacht en met een oorverdovende dreun is mijn 9^e hele triathlon begonnen tezamen met een kleine 300 andere mafketels van de lange afstand. Al vrij snel zwem ik in een vertrouwd ritme en door de afwezige wind is het water mooi vlak. Na een klein half uur denk ik te voelen dat ik mijn chip om de enkel aan het verliezen ben en na 3 pogingen het te herstellen besluit ik de chip aan de bovenkant in mijn pak te doen, het leidt teveel af. Het keerpunt wordt gerond in ruim 37 minuten, dat gaat wel heel goed.

Met een kleine knik gaan we weer richting strand en zal ik dus onder de 1.20 moeten kunnen finishen. Eenmaal bij het strand heb ik dus ook geen kramp want we kunnen er geleidelijk uitlopen. Ik vergeet mijn chip niet maar ik bedenk me niet dat ik mijn te chip te hoog heb om hem te kunnen laten registreren. Gelukkig wordt dat in de tent opgelost en kan en mag ik verder. Ook geen kramp bij het uittrekken van mijn pak en het aantrekken van de wielerschoenen. Snel naar de fiets en wegwezen. Al snel rijd ik 35 per uur en het gaat zo makkelijk. Ook de hele 1^e ronde blijft maar goed gaan. Ik rijd een paar minuten achter Rene en Marco en verlies geen terrein. De eerste ronde rijd ik bijna sneller dan ooit in 1.47 en zit ruim boven de 33 gemiddeld. De 2^e ronde gaat niet veel anders, er komt een beetje wind opzetten maar ook deze 2^e ronde blijf ik binnen de 1.50 Volgens mij is me dat voor het laats gelukt in 1998 tijdens mijn pr.

In de 3^e ronde ging het weer ouderwets waaien vanwege een depressie die passert maar ik verloor niet al teveel tijd. Rene was ik in de 2^e ronde tijdens een plaspauze gepasseerd en die zou ik ook pas weer terugzien tijdens het lopen. Maar Marco was een ander verhaal. Marco is verreweg de beste fietser en die zie ik opeens voor me rijden, volledig op. Te weinig getraind was het eenvoudige antwoord maar als altijd blijft hij er bij lachen. Ach, jij als ultraloper gaat straks gewoon lekker lopen en loopt hem weer fluitend uit zei ik. Afijn, na 5 uur en 34 min ben ik terug in de wisselzone, super gefietst. Dat lopenx85x85hmm kwestie van x93gewoonx94 uitlopen (dacht ik toen nog). Als ik omgekleed ben en wil vertrekken komt Marco binnen, lachend als altijd. Ik begin aan mijn 1^e ronde nog binnen de 7 uur en dus moet het goed mogelijk zijn om binnen de 11 uur te blijven.

De eerste kilometers zijn mentaal altijd het lastigste omdat je je realiseert dat je nog bijna 4 uur moet zien hard te lopen zonder te wandelen. Na 5 a 6 km komt Marco me weer voorbij en biedt zelfs nog aan om me te hazen. Ik zei dat ik niet meer kan praten en dat hij lekker zijn eigen tempo moet lopen. Zo gezegd en zo gedaan. Onderweg hoor ik dat hij niet verder dan 3 minuten bij me weg loopt maar dat maakt me niet uit, ik reken en reken alleen maar naar de 11 uur toe. Na 1 uur 15 ben ik weer in het stadion en weet dat ik dus rond de 3.50 moet kunnen lopen. De 2^e ronde kom ik Rene ook weer tegen en zie dat ik verder bij hem wegloop, maar Rene loopt altijd een gedegen triathlon en dus was het een kwestie van niet gaan wandelen om hem voor te blijven.

In de 2^e ronde focus je je op het halve marathon punt, die zit halverwege het 2^e rondje. Ik was daar met iets van 1 uur 56 en dus zat ik op 3.52 tel er wat verval bij en je blijft binnen de 4 uur en dus binnen de 11 uur totaal. De krachten vloeien langzaam weg, je blijft gels eten en je blijft het water en de cola aanpakken van de altijd vriendelijke vrijwilligers die je maar blijven aanmoedigen. Je weet dat je richting je laatste ronde gaat en daar put je weer wat kracht uit. Niet wandelen blijft het devies en dat terwijl ik al 8 keer aan wandelen heb gedacht, maar de gedachte dat het dan nog langer duurt houd je weer aan het lopen. Kilometer 30 komt er dan al snel aan en vanaf 32 is het echt aftellen. Nog 10. Ik heb nog 1 uur en 3 minuten om binnen de 11 te blijven, dat gaat dus makkelijk lukkenx85x85x85x85x85..dacht ik toen nog. Ik draai voor de laatste keer de dijk op en voel bij km 37 wat kleine krampjes her en der en probeer zo voorzichtig mogelijk te lopen. Bij 38 schiet de eerste in de hamstring.

Ik kan de kramp niet rekken want dan schiet de kramp er aan de voorkant in. Mijn achillespees speelt ook op met krampjes en rond de knie is het ook erg onrustig. We naderen de 39, nog 2 en het psychlogische eindpunt is in zicht. Weer moet ik stoppen, weer preventief rekken, maar wel voorzichtig want het kan er overal inschieten nu. En weer door en we komen na nog 2 keer stoppen bij de 40. Bij km 41 schiet de kramp zo hard in mijn kuiten dat een toeschouwer me moet vasthouden om niet om te vallen. Ik krijg zelfs kramp in mijn voeten en wel zo erg dat ze 45 graden naar buiten stana gedraaid. verder lopen ging gewoon niet. Met vereende krachten krijgen we de kramp er weer uit en gaat het rustig weer verder. Maar vlak voor km 42 op de brug slaat het noodlot echt toe. Zonder iemand in de buurt weer kramp in alle twee de kuiten en ik hoor de speaker een andere finisher aankondigen met 10.59  K.. denk ik maar die kramp moet er eerst uit. Met mijn laatste krachten trek ik mijn zelf naar beneden om mijn hielen weer op de grond te krijgen. Nu nog heel voorzichtjes de trap af en met hier en daar wat krampen naar en over de finish.

Ik word liefdevol opgevangen en krijg meteen alle verzorging, water en cola en 3 minuten later lig ik bij de dokter om zouttabletten te slikken, nog meer cola te drinken en nog meer water. Daarna nog een fantastische massage en dan kan het strompelend naar de auto waar Caroline alles alleen al naartoe gebracht heeft, inclusief mijn racefiets. Voor het eerst in 9 edities had ik er de kracht niet meer voor !

11.00.26 op mijn eigen klok. 9 keer gestart en 9 keer gefinisht met mijn 3^e tijd ooit. Nog 1 uitvoering te gaan voor opname in de eregalerij van de Almere Classic Long Distance

Uitslagen op :

http://www.omroepflevoland.nl/tri/FleIntermediate1.htm

Kwart(je) triathlon Anna Paulowna 19 augustus

Het is 1 week voor de start van de hele triathlon van Almere, nog 1 test om te zien hoe alles ervoor staat. Na het uitstappen in Stein goed getraind met lange koppels waarvan 2 weken geleden de langste met 140 fietsen en 30 lopen. Vandaag was de opdracht voluit zwemmen en fietsen en gedoceerd lopen.

We waren ruim op tijd aanwezig, we is 3 man van de sportrevalidatie Kennemerland die een onderlinge wedstrijd gingen uitvechten, de vrouw en zwager van 1 van deze mannen en ondergetekende. Het was vanaf het parc ferme nog 6 km fietsen naar de zwemstart en het was behoorlijk gaan waaien, zeg maar gewoon hard. Dat wordt dan meteen weer leuk met de diverse golfjes. Daar hou ik dus niet van.

Afijn, alle voorbereidingen waren getroffen en ik wist dat het fietsen goed zat, zwemmen blijft voor mij behelpen en ik vind het nog steeds zonde van mijn tijd en energie om daar een minuutje winst te gaan boeken. De start was vanuit het water en ik startte op 1 lijn met de toppers, dat was ook het enige wat ik van ze heb gezien want het zo voor mij meer dan sprinten zijn geweest om ze bij te houden, maar ja, daarom zijn zij topper en ik ook een triatleet.

We zwommen een driehoek waarvan 1 deel met de golfjes mee. Ik dacht aardig doorgehaald te hebben maar kwam toch met 19.44 op de kant en dus was de enige conclusie dat het meer dan 1 kilometer was want zo langzaam heb ik nog nooit gezwommen en dat 1 week voor Almerex85x85x85x85dat kon nooit de techniek of de conditie zijn. Afijn, geen aandacht aan besteden en goed gaan fietsen. Het is eerste stuk was flink tegen maar zelfs daar reed ik ver boven de 30. Eenmaal wind mee ging het echt hard en het bleef hard gaan tot aan de wisselzone. Ik geloof dat ik niet heel vaak 34,5 als gemiddeld op de teller heb zien staan en dat met die wind, heerlijk gevoel.

Nu nog hopen dat de benen niet te zwaar zijn om lekker te kunnen lopen. Al na 1 kilometer wist ik het : ik zal me nog moeten inhouden om niet te hard te gaan, zo makkelijk ging het. De voorbereiding voor Almere was dus goed. Met het grootste gemak bleef ik nog onder de 45 minuten op de 10 km en kwam nog binnen de 2.17 over de finish. Almere kom maar op !

Pieken en Dalen contra Klimmetjes en Afdalingen

Eigenlijk was ik er al lang mee bezig, voor de 4^e keer naar de lange afstand van Stein. We hebben het hier over het open NK triatlon lange afstand, wat hier zoveel betekent als 3 km zwemmen, 110 km fietsen en een afsluitend looponderdeel van 30 km. Wederom was ik aan het trainen geslagen op een schema van de ondertussen bekende Martin Breedijk. We schrijven dan ergens half maart zo na sluiting van het schaatsseizoen.

De enige triatlonwedstrijd die gepland is, is de halve van Kruiningen. Over het algemeen ging de voorbereiding vrij goed maar door diverse gebeurtenissen heb ik hier en daar wel een steekje moeten laten vallen, echter waren die steekjes niet dusdanig groot dat het schadelijk zou zijn voor de te leveren prestatie? Enniewee, mijn halve triatlon heb ik laten schieten vanwege windkracht 6 en onweer. Om daar nu voor om 5 uur je bed uit te gaan leek me niet heel verstandig en al helemaal niet leuk en we doen dit omdat we het leuk vinden, toch ! De volgende dag een duurtraining gedaan van bijna gelijke omvang. Uiteraard valt dit niet onder het kopje x93training inhalenx94 J

In de maand juni nog een week naar Frankrijk met de mountainbike, maar ook deze week werd onderbroken, dit keer door een familieaangelegenheid. De laatste weken wel weer goed getraind en met het vooruitzicht van 30 graden in Stein was ik uiteraard in mijn nopjes. Voor wie het nog niet weet : ik ben een warm-weer-atleet. Van te voren dus veel drinken, pasta gegeten in een zeer goed restaurant en op tijd naar bed. De volgende morgen prima gegeten in het reeds vermaarde triatlonmotel Stein en ruim voor de start waren we ter plaatse voor de fietskeuring en het in orde brengen van onze spullen. Nog even een groepsfoto en doegie !

Exact om half 9 klonk het startschot en was het al snel 1 kluwen van maaiende armen in het lauwe water van de haven van Stein, zox92n 22 graden, maar wel het pak aan, want anders ga je als een dobber door het water, ik wel. Door de jaren heen heb ik me aangeleerd om van de zijkant te starten en met een soort van ritsbeweging x93in te voegenx94 hetgeen ook nu weer perfect werkte. Geen brilletjes afgeslagen en geen trappen uitgedeeld. Na een eerste ronde van ruim 28 minuten begon ik vol goede moed aan de 2e ronde die eigenlijk, conform een diesel, in hetzelfde tempo ging. Na iets meer dan 29 minuten stond ik op de kant, dat wil zeggen, ik stond op mijn tenen want de kramp was zo genadeloos in beide kuiten geslagen bij het verlaten van het water, dat ik mijn hielen niet meer op de grond kreeg. Nadat 2 mensen van de organisatie op mijn schouders hadden geleund en mij vasthielden zodat ik naar voren kon leunen, kon ik weer enigszins lopen. Een fijn begin.

Eenmaal op de fiets probeerde ik bij elke bocht mijn kuiten goed te rekken, ik had er tenslotte 110 km de tijd voor, wat heet x93de tijdx94 met 12 forse klimmetjes te gaan zoals daar zijn de snijdersberg, de dennenberg en de nog altijd pittoreske maasberg, allen varixebrend van 10 tot 14 procent en allemaal 4x te beklimmen. De weersomstandigheden waren dermate extreem dat van topper tot tobber iedereen fors op zijn van te voren bedachte schema moest inleveren. Reed ik vorig jaar in mijn pr-race nog rondjes van 50 minuten, nu begon ik al met 53 minuten, gevolgd door nogmaals 53 minuten. Dit was het teken om niet te gek te gaan doen en vooral goed het fietsen te eindigen. Helaas was dit al bijna te veel gevraagd want de 3^e ronde ging in 57 min en de laatste zelfs in een uur. Opgeteld was ik na 3.45 klaar met fietsen, tezamen met de 1 uur zwemtijd zaten we alweer aan de 4.45 toen het lopen begon. Uitgaande van maximaal 2.45 op de 30 km lopen zat ik al aan een tijd van 7.30, mijn langzaamste ooit.

Echter het werd nog erger. Was daar al het lome gevoel in de laatste fietsronde, welnu, in de eerste 2 km van het lopen voelde het aan alsof ik met mijn laatste kilometer van een marathon bezig was, en dan was ik nog niet eens een heuvel op geweest. Na 6 km van de 7,5 (4 rondjes in totaal) ging het weer omhoog waarbij het lopen meer had plaatsgemaakt voor een slenterbeweging. Dan gaan er heel snel verschillende gedachten door je hoofd : Ik ben wel een mietje als ik stop ! Voor wie doe ik dit eigenlijk ? Is dit nog leuk ? Wat gebeurt er met mijn lijf als ik doorga met deze benen ? Hoe vaak ben ik uitgestapt in 20 jaar triatlon (NUL keer dus tot aan zondag) ? Wat is verstandiger stoppen of doorgaan ?

Al snel had ik de keuze gemaakt. Ik hoefde niemand iets te bewijzen, zelfs mijzelf niet. Ik had de wedstrijd al 3 keer gefinisht dus waar deed ik het voor ? Ik nam de kortste weg naar de finish en liet me als DNF noteren, iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Het viel me niet eens zwaar. Natuurlijk baalde ik dat ik niet gefinisht was maar ik wist zeker dat dit beter voor mijn lijf was. Mijn andere clubgenootjes schrokken zichtbaar toen ze mij zagen staan langs de kant, want ook zij hadden dat nog nooit gezien. Gelukkig finishten zij wel allemaal, op Jacques na die 2 lekke banden had en moest opgeven. Carin van den Dries werd zelfs Nederlands kampioen bij de dames 40+, zie het haarlems dagblad van woensdag 05-07.

Al met al een zeer aparte ervaring net als dat het ook een mooie ervaring was, want wie heeft er wel eens bij een Nederlands kampioen in bed gelegen ?

Hallo

Wel wat laat maar dat komt o.a. door de nieuwe versie van de weblog waar ik nog aan moest wennen. Als het goed is astaat alles weer op de plek en verschijnen er weer berichten van mijn hand.

Zaterdag 17 juni was het zover, de kwart van Huizen, het thuisvoordeel van Frank Heldoorn en de onderlinge strijd van TVH, inderdaad triathlon vereniging Haarlem. We zouden emt 4 aan de start staan, ware het niet dat Carin van den Dries door een klein virusje was geveld en dus helaas verstek moest laten gaan. Het zou die dag een leuk testje worden voor Stein en niet meer dan dat want Stein wordt wel wat anders met zijn 3 km zwemmen, 110 fietsen en 30 lopen en dat allemaal over de Limburgse heuvels. gelukkig is het zwemmen vlak, maar als ze hadden gekund……..

Afijn, terug naar Huizen. Er was nauwelijks wind, het was 23 graden en een blauwe lucht. Wat wil je nog meer als atleet ? Ernst Woerlee, Rody Schiffer en ondergetekende stonden aan de start voor de wedstrijd terwijl Sabine Bles de recreatieve versie zou gaan volbrengen. Na de nodige voorbereidingen te hebben getroffen voor het fietsonderdeel konden de wetsuits aan, het water was perfect, zowel van temperatuur als van helderheid. Exact 12 uur klonk het schot en daar dook de hele kudde het water in. Ik nam als altijd de buitenste lijn om niet in het gedrang te komen en een echt goede zwemmer ben ik toch niet.

Na 1 ronde van 750 meter lag ik op 3/4 van het veld, Rody en Ernst zaten ver voor me. Ernst zou ik pas weer bij de finish zien, maar Rody, daar moest op gejaagd gaan worden. Eenmaal na de 2e ronde uit het water was het pak dit jaar gelukkig snel uit, dankzij de baby-olie op de enkels en polsen. Snel richting fiets en binnen 2 minuten was ik weg. Al snel kreeg ik Rody in zicht, een achterstand van ongeveer 1 minuut. Het grote mes ging erop en het beetje wind wat er was hadden we mee langs de gooimeerdijk. Rond de 43 per uur ging het richting de polder. De hartslag ging al snel naar de 80% maar het was maar een wedstrijd van iets meer dan 2 uur, dus alles ging vol gas. Na 20 km had ik Rody nog steeds niet goed in zicht en de wind tegen stukken kwamen er aan. Eindelijk na km 30 weer terug op de dijk kwam hij in beeld. Met wind tegen en 34 km per uur reed ik meter voor meter naar hem toe, maar tot in de wisselzone bleef hij me net voor.

We wisselden bijna gelijk en na 1 km zat ik er naast wetende dat ik de betere loper was. Ik had niet echt op snelheid getraind want Stein is het belangrijke doel en dus zit er geen 10km onder de 40 in. Het parcours was overigens 9,2 km en dus liepen we in ieder geval wel onder de 40 Afijn in de 2e ronde liep ik verder weg bij Rody maar bleef Ernst ver buiten bereik.  Na 2 uur 16 minuten en 59 seconden passeerde ik de streep waar Ernst 7 minuten eerder overheen was gegaan. 3 Minuten later kwam Rody ook binnen. Prachtige wedstrijd en en heerlijk gevoel, vooral door de hoge fietssnelheid. Het lopen bleek achteraf rond de 4.10 per km geweest te zijn, niet slecht in deze fase van de strijd.

Helaas hebben we Sabine niet zien finishen, maar Rody heeft haar uiteraard opgewacht en ook Sabine liep een zeer goede wedstrijd en liep net wel net geen pr, dat moest thuis nog even worden nagezocht.

Voor de uitslagen klik je hier : http://www.triathlonhuizen.nl/ en dan even via "uitslagen" en "wedstrijd" en uiteraard "2006" kom je zo in de uitslagen terecht en voor Sabine neem je uiteraard "recreatief"

Hallo

Het is zaterdag 20 mei wanneer ik met een striemende regen dit verslag schrijf. Ik heb iets voor de eerste keer in mijn leven gedaan : afgezegd voor een triathlonwedstrijd en dan ook nog mijn favoriete wedstrijd in Kruiningen. Ik sport namelijk omdat ik het leuk vind, maar ik vind het niet leuk om met windkracht 6 en regen met een temperatuurtje van amper 14 graden een halve triathlon af te werken en daar ook nog eens om 5 uur mijn bed voor uit te moeten. Dan is voor mij een grens bereikt en doe ik het gewoon niet, het moet wel leuk blijven

Vorige week vrijdag echter was het nog fantastisch weer, iedereen zal het nog weten, en onder het genot van een kop koffie verzamelden we ons bij het Boerhavebad in Haarlem om uiterlijk 09.30 uur te vertrekken naar Coo en wel Roanne-Coo om precies te zijn. Daar was een huis gehuurd met 14 bedden, verdeeld over de diverse kamers met daarbij 2 badkamers, 2 douchecellen en 4 toiletten en zelfs nog een sauna. De rit ernaartoe verliep zeer voorspoedig. Dankzij een goede kaartlezer reden we in 1 keer goed waarbij we gevolgd werden door mensen met een navigatiesysteem. Tja, de ouderwetse kaart is toch zo slecht nog niet.

Het huis was dus helemaal top en we waren er ruim op tijd. Ook de sleutel kregen we meteen mee en dus konden we meteen op pad voor het vertrouwde opwarmingsrondje. Nu moet je aan mij geen namen van beklimmingen vragen, want voor mij heten ze allemaal de Wanne en voelen ze allemaal aan als de Redoute. Afijn we zijn net 7 kilometer onderweg toen het noodlot al toesloeg. In de eerste afdaling, die nog zeer rustig genomen werd met 50 km/uur, reed Bert sr door 1 van de vele grote gaten in het slechte asfalt. Hierdoor zat er meteen een slag in zijn wiel met als gevolg dat hij met die snelheid de bekende wobble-and-weave er niet meer uit kon houden en schoot hij diagonaal de weg over.

Op datzelfde moment kwam Paul met dezelfde snelheid naar beneden en alles wat hij verwachte, niet een slingerende veteraan die van rechts naar links zou schieten. Er was dan ook geen houden meer aan en beide heren duikelden over elkaar heen. Ik ben blij dat ik het niet gezien heb, maar 1 van de helmen lag bijna in 2 stukken, maar werd door 1 helft nog bij elkaar gehouden. Beiden hadden behoorlijke schrammen waarbij Paul toch nog iets zieliger was vanwege een mooie open schouderwond. Gelukkig is het een bikkel en wilde hij eerst weten hoe het met Bert was, toen hoe het met zijn fiets was en tenslotte wilde hij eigenlijk meteen naar huis.

Gelukkig werd die gedachte de volgende dag al weer verdreven, maar daarover later meer. Afijn, de straat werd weer schoongeveegd, onderdelen bij elkaar gezocht, bloedsporen verwijderd ook al kwam CSI toch niet langs, en werd er een auto geregeld om de heren naar een ziekenhuis te brengen, want de fietsjes deden het ff niet meer en het tet-anus-prikje moest toch wel ff gescoord worden. En toen waren er nog 10 over. Die hebben toch de ronde maar gereden en heel voorzichtjes verder afgedaald, met 49 per uur.

Die middag werd de schade opgenomen, werden de heren helemaal vertroeteld, de BBQ vakkundig in de hens gestoken, wat onderarmen verbrand en werd er uiteraard heerlijk gegeten. Ondanks wat regendruppels die vakkundig door waterdoorlaatbare parasols werden geweerd, werd het een fantastische avond waarbij de pijn verdreven werd door de diverse lachsalvo’s. Het zou een latertje worden waarbij de volgende morgen de biervoorraad weer snel aangevuld moest worden. Ja, het beloofde een zwaar trainingskamp te worden.

De volgende morgen, na een werkelijk fenomenaal ontbijt, werd er belsoten om eerst de ATB op te gaan. Dit was logistiek de beste keuze om dat de “zustertjes” toch niet de ATB opgingen en de patienten zich om 09.30 weer in het ziekenhuis moesten melden. Zo gezegd en zo gedaan. De ATB route was vanouds weer geweldig. Nu we zelfs alle pijltjes gevolgd hebben omdat Willem er niet bij was, waren we eerder terug dan gedacht. Op het laatste deel van de route lagen wel heel erg mooie plassen waar je heel goed je voorwiel in kan laten plonsen. Wel rot als je er dan net naast rijdt. Maar goed, de heren hadden tijd voor nog een extra rondje terwijl de dames het ligbad gingen opzoeken. Volgens de heren is een modderbad toch echt beter. De extra ronde had een paar fijne beklimmingen in petto, maar uiteraard ook weer dito afdalingen. Deze keer werd er geen modder gehapt.

Terug bij het huis werd er wat gegeten en begon de psychologische voorbereiding op de klimtijdrit van de Wanne van 4,8 km. De excuses waren al weer snel gevonden. ATB-en voor de klimtijdrit is wel zwaar, ik heb een extra ronde gereden, ik heb geen benen vandaag, dit weer ligt mij niet zo en zo kan ik nog wel even doorgaan. Leuk was het dan ook om te zien dat bijna iedereen zijn persoonlijke besttijd verbeterde waarbij de meest opvallende prestatie toch wel die van Peter was, waarbij het “clubrecord” werd aangescherpt tot 13.07, chapeau. Na de klimtijdrit was het tijd voor volleybal en, heel verrassend, een biertje. Voor het avondeten werd deze keer gekozen om een italiaans lopend buffet te maken, dit omdat het een fietsweekend is en er dan toch ook nog wat gelopen werd. Voor dit buffet schieten superlatieven te kort, gewoon TOP.

De slotdag werd beheersd door de redoute en de puntenkoers van de plaatsnaambordjes. Duidelijk zichtbaar waren de specialisten in afdalings en beklimmingsbordjes. De exacte uitslag heb ik helaas niet beschikbaar, maar de heren Tauber en Steinman waren duidelijk de klimgeiten terwijl Van Rossum jr en Mekenkamp de afdalingen uitvochten. Tot slot van de rit werd nogmaals de Wanne beklommen om zo 1 van de “afvallers” toch nog zijn tijdrit te kunnen geven. Uiteraard werd hij sportief naar boven begeleid. Eenmaal weer terug bij het huis werden de restanten eten en drinken verorberd, de meterstanden opgenomen en de definitieve afrekening gemaakt en kon iedereen met een zeer voldaan gevoel weer huiswaarts keren, hetgeen ook deze keer nog eens in een recordtijd van 3 uur en 1 kwartier ging, mede door een file-loos Nederland

Ardennen, tot in 2007

Sommigen schrikken zich een hoedje, een ander valt flauw en weer een ander begint spontaan te huilen. Hoe zou het jou vergaan ? Klik hier :http://files.holylemon.com/AWfxX23B/videos/general/boooo.wmv

Het was een strakblauwe ochtend die 2e paasdag op de 17e april. De paasdiners dan wel de ontbijten met de (te) vele eieren zaten in ieder geval bij mij nog flink in de benen, net als de loodzware fietstraining van zaterdag. Maar goed, ook deze wedstrijd stond op het programma en je vraagt niet voor niets een schema aan je trainer. Trainer ?………………ja lul (Bert Vischer)

Afijn, even (na)inschrijven, heel wat bekenden spreken, inlopen en………….de lucht werd weer helemaal grijs. Dat het nog geen lente is in nederland weet iedereen ondertussen wel en dus liep bijna iedereen wel in een thermoshirtje, afgezien van de die-hards. ik had dus mijn thermoshirtje aan en had 10 minuten na het strartschot al ijskoude handen. Maar goed, eerst nog wat inlopen en toen met de oude truc weer vanaf de voorkant het startvak in, zolang het nog kan, want de KNAU-wedstrijdlicentie is ingeleverd.

Het schot klonk en weg waren we. In de eerste kilometers kwam ik langs mijn ouderlijk huisje op de Zuid-Schalkwijkerweg, erg leuk om dat weer eens te zien. Al te veel oog had ik er niet voor, wel voor de km-bordjes die stuk voor stuk voorbij gleden en elke keer weer na iets meer dan 4 minuten. Onder de 4 per km zit er nog niet in na 5 weken trainen. Rond km 7 zakte het tempo wat in, liep een ex-collega die net R’dam had gelopen me voorbij en begon ik me een beetje af te vragen of het wel goed met me ging ? Natuurlijk was de training van zaterdag de boosdoener, want die had op donderdag gemoeten met op de zaterdag rust en dus moet je gewoon naar je trainer luisteren

Afijn, mijn ex-collega liep niet verder weg en kwam het ritme zelfs langzaam terug. Na 11 km vroeg een 1 of andere snotneus in een trainingsbroek mij passerend of ik wist hoe lang we aan het lopen waren, ik gaf antwoord en vervolgens liep hij gewoon door. Nou vraag ik u. Afijn, dat jonge spul laat je ff in de waan om vervolgens in de laatste 2 km genadeloos toe te slaan en laat je als ervaren rot natuurlijk even zien hoe je je krachten hoort te verdelen op een 15 km. Ik kon gelukkig in de laatste kilometers nog ietsje versnellen De hartslag liep gelijkmatig op tot acceptabele hoogte en met 1.02.42 passeerde ik tevreden de finish.

Na de Roadair-run was ook dit een geslaagde wedstrijd. Op naar de triathlons !

Groeten
Tuur

Klik het logo voor de uitslagen :